عجب حکایتی شده این سریال جومونگ. شده مثل یک بیماری همه‌گیر. من هنوز نمی‌دونم این سریال جومونگ دقیقاً چه چیزی داره که این‌همه ملت رو جذب خودش کرده؟!

البته به گذشته که برمی‌گردم به نظرم میاد علاقه ملت به سریال‌های «چشم‌بادامی» احتمالاً باید ژنتیکی باشه! اواخر دهه ۶۰ (بین سال‌های ۶۶ تا ۶۹) هم سریال‌های ژاپنی «سال‌های دور از خانه» و «داستان زندگی» و مخصوصاً اولی خیلی طرفدار پیدا کردن طوری‌که موقع پخش اون‌ها گنجشک تو سطح شهر پر نمی‌زد!

حالا اون سال‌ها می‌گیم تلویزیون زیاد برنامه نداشت ولی الان برای من قابل هضم نیست که سریالی که برعکس اون دو تا سریال قدیمی، «ته‌مایه جنگ» هم داره این همه هوادار داشته باشه.

ماجرا به جایی می‌رسه که با دعوت جومونگ به ایران موجی از هیجان هم ایجاد می‌شه و در یک کنفرانس مطبوعاتی انواع و اقسام میکروفون‌های خبرگزاری‌های مختلف در اختیارش قرار می‌گیره که حسش رو نسبت به این قضایا اعلام کنه!

نکنه جناب جومونگ واسه خودش کسی هست و ما خبر نداریم؟!