سلام به همه دوستان و دانشجويان عزيز مخصوصاً هم استانی‌هامون.

من زمانی كه در سال ۷۶ وارد دانشگاه خليج فارس شدم تا حدود ترم ۷ هنوز تو عشق و حال دانشجويی بودم چون همه می‌گفتند درس و مشقت كه تموم شد كار زياده و ميری تو شركت نفت و حال می‌كنی و اين‌جور چيزا. ولی از اون به بعد تو اين فكر افتادم كه آينده شغليم چطور ميشه، ولی هيچكس نبود كه اطلاعات خوب و جامعی در اين خصوص برامون ارائه بده و درست و حسابی آينده شغلی و مالی شركت نفت رو موشكافانه بهمون بگه. به همين دليل تصميم گرفتم با توجه به اينكه از اواسط سال ۸۲ در شركت ملی گاز ايران و در مجتمع گاز پارس جنوبی مشغول به كار هستم در خصوص يكی از دغدغه‌های فكری شما (فقط يكی، چون می‌دونم تعدادشون زياده) كه اسمش هست: پول (يا به قول خودمون پيل!!!) توضيحاتی بدم و سعی می‌كنم تا اون‌جايی كه اطلاعات دارم توضيحاتم جامع باشه و اگه هر كدوم از دوستانی كه اين متن رو می‌خونن اطلاعات بيشتری دارن، اطلاعاتشون رو در قسمت نظرات ارائه كنن.

البته اينو بگم كه من در مورد كار در عسلويه و مخصوصاً مجتمع گاز پارس جنوبی توضيح می‌دم.

يك مهندس شيمی وقتی در مجتمع گاز پارس جنوبی استخدام می‌شه با توجه به تشخيص كسی كه مسئول تقسيم نفراته (كه فقط در صورتی كه شما خيلی كارت درست باشه و قبلاً جای ديگری كار كرده و سابقه كار داشته باشی، شما رو به واحد خوبی می‌فرستند و در غير اين‌صورت كاملاً شانسی يا به قول خودمون شامسكی هستش) در يكی از واحدهای زير مشغول به كار می‌شيد:

- مهندسی پالايش

- بهره‌برداری

هر كدوم از واحدهای مهندسی و بهره‌برداری برای خودشون دنيايی توضيحات داره كه راستش رو بخوايد من حوصله توضيح دادنش رو ندارم ولی لپ كلامو بگم برای ماها مهندسی بهتر از بهره‌برداری هستش.

حالا موضوع اصلی صحبت يعنی پيل:

وقتی شما استخدام می‌شيد بايستی يكسری دوره‌های آموزشی تئوری رو بگذرونيد كه به احتمال زياد مكان برگزاری‌شون در تهران، اصفهان، اهواز و شايد محمودآباد هستش. در اون زمان شما يه حقوق علی‌الحساب بخور و نمير كه حول و حوش ۳۰۰ هزار تومان هستش بهتون ميدن تا زياد ولخرجی نكنيد (البته بعداً كه اومديد عسلويه حساب و كتاب می‌كنن و مقدار باقی‌موندش رو يه دفعه‌ای بهتون ميدن تا خوش بحالتون بشه‌).

بعد از پايان دوران آموزش شما به عسلويه میاید و طبق موضوعی كه در بالا مطرح كردم به يكی از قسمت‌های بهره‌برداری يا مهندسی انتقال داده می‌شيد (كسی كه به مهندسی می‌ره به صورت روزكار دائمه و كسی كه بهره‌برداری باشه بايستی به صورت شيفتی كار بكنه).

در عسلويه دو حالت كاری داريم: شيفت و روزكار كه هر كدومشون دوباره دو حالت داره يعنی ساكن منازل سازمانی جم يا اقماری (۲ هفته كار و ۱ هفته استراحت). پس شد چند حالت؟؟؟ ۴ حالت كه حالا اونا رو يكی يكی می‌گم:

۱) اگه شيفت باشه و اقماری باشه، ۱ هفته شب‌كار و ۱ هفته روزكار و ۱ هفته استراحته.

۲) اگه شيفت ساكن باشه، ۱ هفته كار و ۱ هفته استراحته. هاااااا فكر می‌كنی خوبه، نه اين‌طور نيست چون كه اونا مجبورن (البته اگه نياز مالی داشته باشن) بخاطر اينكه دريافتی آخر ماهشون كم نشه توی هفته استراحتشون بيان اضافه كار.

۳) اگه روزكار اقماری باشه بايستی ۲ هفته مداوم از صبح ساعت ۶:۳۰ تا ۷ شب در محل كار باشه و بعد بره كمپ بگيره بخوابه.

۴) اگه روزكار ساكن منازل سازمانی جم باشه، هر روز به جز پنج‌شنبه و جمعه بايستی بره به محل كار كه اگه بخوان می‌تونن روزهای تعطيل به عنوان اضافه كار بيان به محل كار.

راستی اينو بگم كه كسانی كه ساكن هستند بايستی روزانه دو بار مسير ۷۰ كيلومتری جم تا عسلويه رو با اتوبوس شركت برن و بيان.

در حال حاضر يك مهندس صفر كيلومتر در اين مجتمع اگر اقماری كار باشه (۲ هفته عسلويه و ۱ هفته خونه لالا) باشه حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ هزار تومان و كسی كه بعد از استخدام اومده و ساكن شده يه مقدار جزيی كمتر می‌گيره كه اونم با اومدن سركار در بعضی روزهای تعطيل و استراحتش می‌تونه اونو جبران و حتی دريافتی آخر ماهش بيشتر از يك نفر اقماری باشه.

پيشرفت حقوقی يك كارمند در شركت نفت بستگی به خود شخص داره به اين صورت كه مثلاً ۲ نفر با هم استخدام می‌شن ولی بعد از ۵ سال يكی‌شون ۹۰۰ هزار تومان می‌گيره و ديگری ۱ ميليون و ۲۰۰ هزار تومان. كه دلايلی داره و اونم اينه كه در شركت نفت سالانه كارمندان توسط نفرات مافوقشان ارزشيابی می‌شن و اگه كسی چند سال متوالی ارزشيابی خوب بگيره حقوقش پيشرفت خوبی خواهد داشت و در غير اين صورت پيشرفت حقوقی كمتر خواهد بود. البته علاوه بر ارزشيابی، خود شركت ملی نفت هم سالانه حقوق كليه كارمندان را به طور ثابت افزايش می‌ده.

اگه سؤالی داشتيد به دوست عزيزم آقای لک ارجاع بديد من به همشون جواب می‌دم.